Są to dzieła dziś trudno dostępne i rzadko czytane, zapomniane, wyparte z pamięci, czasem zafałszowane przez cenzurę lub zakazane w czasach PRL. Łącznie tworzą one bibliotekę współczesnego, myślącego Polaka i dają świadectwo dziejom rozumu w Polsce.

Andrzej Kołakowski, historyk filozofii, doktor, wykłada na Uniwersytecie Warszawskim i w Akademii Humanistycznej im. Aleksandra Gieysztora w Pułtusku. Zajmuje się współczesną filozofią dziejów i filozofią kultury, zwłaszcza niemiecką i polską. Autor książki "Spengler" (1981) i wyboru pism Spenglera "Historia, kultura, polityka" (1990) oraz licznych artykułów dotyczących tej problematyki.

"Nie starałem się tych szkiców przedstawiać ani w porządku chronologicznym, ani problemowym tworzącym rozdziały, części czy strukturę typologicznych ramek, nie obciążałem ich także aparaturą naukową przypisów odwołań, bibliografii. Ułożyłem je koncentrycznie i cyklicznie w postaci myśli krążących wokół i powracających do tematów takich, jak kryzys, katastrofa, rewolucja, totalizm, teoria kultury i cywilizacji, wizje przyszłości, poszukiwania dróg prowadzących z trudnej teraźniejszości w niepewną przyszłość".

Andrzej Kołakowski Słowo od autora

"Wszyscy teraz zajmujemy się po trosze układaniem list kanonicznych i publikowaniem wskazanych na nich dzieł, albo przynajmniej ich komentowaniem. Jest u nas jedna tylko dziedzina, którą ta mania omija - jest nią mianowicie myśl polska. Zwłaszcza myśl polska XX wieku - nikt nie układa żadnych kanonów ani rankingów, a nawet trudno znaleźć jej zapalonych czytelników. Biblioteka polska Andrzeja Kołakowskiego ten bezwład przełamuje. Jak można myśleć współcześnie nie myśląc o tych, którzy myśleli współcześnie przed nami? Edward Abramowski i Stanisław Brzozowski, Kazimierz Twardowski i Marian Zdziechowski, Florian Znaniecki i Bronisław Malinowski, Roman Ingarden i Kazimierz Ajdukiewicz, Stanisław Ignacy Witkiewicz i Tadeusz Kotarbiński, Henryk Elzenberg i Stefan Swieżawski wskazują bogatą konstelację zjawisk różnych lecz wyraźnych, zasługującą na to, aby znaleźć się obok poetyckiego i prozatorskiego gwiazdozbioru, wejść zatem do polskiego kanonu kulturalnego".

z Przemowy prof. dr hab. Andrzej Mencwel, Instytut Kultury Polskiej Uniwersytet Warszawski