To dzieje poszczególnych tytułów, stacji radiowych i telewizyjnych, relacje między nimi oraz doświadczenia organizacji dziennikarskich - ich status i zakres samodzielności. To treść mediów i wartości, do których się odwoływały, a także przekonania i okoliczności działania wydawców i dziennikarzy, ich związki ze światem polityki, przynależność do partii i innych gremiów politycznych. Polityczna historia mediów w Polsce w XX wieku jest pierwszym całościowym wykładem poświęconym związkom polskich mediów i polityki na przestrzeni XX wieku.

Książka dostępna w wersji elektronicznej na stronie czytelni on-line Ibuk.pl i księgarni internetowej Virtualo.

Przeczytaj fragment.

Rafał Habielski, dr hab. nauk humanistycznych, prasoznawca, historyk Instytutu Badań Literackich PAN, profesor w Instytucie Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego. Zajmuje się dziejami mediów oraz historią polskich emigracji politycznych. Opublikował następujące książki: Niezłomni, nieprzejednani. Emigracyjne "Wiadomości" i ich krąg 1940-1981 (1991), Życie społeczne i polityczne emigracji (1990), Polski Londyn (2000), Dokąd nam iść wypada. Jerzy Giedroyc od "Buntu Młodych" do "Kultury" (2006). Opracował do druku korespondencję do redaktora londyńskich "Wiadomości" Mieczysława Grydzewskiego (1990), Kroniki tygodniowe Antoniego Słonimskiego (2001-2004) oraz wybór przedwojennej publicystyki pism Jerzego Giedroycia (Zamiary, przestrogi, nadzieje, 2008).

Książkę tę przeczytać powinni wszyscy, którzy interesują się najnowsza historią Polski i ci, którzy zdają sobie sprawę z politycznego znaczenia mediów. W Historii politycznej mediów w Polsce w XX wieku autor omawia związki zachodzące między światem władzy a prasą, radiem i telewizją. Opisuje rodzaje polityk medialnych prowadzonych w przeszłości oraz narzędzia, jakimi posługiwali się dysponenci mediów. Wspomina o efektach tych praktyk, przywołuje tytuły gazet i czasopism mających wpływ na życie publiczne, a także postaci redaktorów oraz publicystów słowem i piórem walczących o swoje racje.

prof. dr hab. Andrzej Friszke, Instytut Studiów Politycznych PAN