"Przedstawiany zbiór prac napisanych przez autorów różnych profesji i zainteresowań: pracowników nauki, dyplomatów, dziennikarzy, podróżników, jest stylistycznie i merytorycznie heterogeniczny. Każdy z nich stara się przekazać czytelnikom to, co w jego przekonaniu stanowi jądro grzecznościowe danej kultury. Często formułuje wskazówki praktyczne: jak Europejczyk powinien się w danej sytuacji zachować, by nie urazić przedstawiciela obcej nam kultury, nie naruszyć jego narodowej godności, by nie zasłużyć sobie na miano gbura, prostaka, człowieka nieobytego".

prof. dr hab. Małgorzata Marcjanik ze Wstępu

"Centralne miejsce w wielowarstwowym systemie japońskiej grzeczności zajmuje gramatyczna i leksykalna kategoria honoryfikatywności, którą tutaj określimy jako szczególny rodzaj znaczenia wyrażeń, a więc informację o towarzysko-społecznej relacji między nadawcą a adresatem wypowiedzi, nadawcą a słuchaczem wypowiedzi (niebędącym adresatem) oraz nadawcą a bohaterem wypowiedzi".

Romuald Huszcza Honoryfikatywny teatr mowy w japońszczyznie - scena, bohaterowie i rekwizyty grzeczności

"Nie wszędzie kwiaty są, jak w Polsce, najbardziej uniwersalnym i "bezpiecznym" prezentem. Koreańczycy nie cenią tak niepraktycznych i łatwo więdnących podarunków. Woleliby od nich coś praktycznego, na przykład kilogram wołowiny. Jeszcze większe zdumienie może budzić zwyczaj pojawiania się na pierwszej wizycie z dużym pudłem proszku do prania lub papierem toaletowym".

Ewa Pernal Inaczej nie znaczy gorzej

"W żadnym zaś wypadku nie może być mowy o całowaniu w rękę kobiety (mężczyzny zresztą też!), które nie dość, że może budzić odrazę (znów kwestia skalania), to jeszcze pociąga za sobą obrazę honoru kobiety, a wraz z nim także honoru jej bliskich. Przy okazji świadczy o niemoralnym zachowaniu całującego dłoń niefortunnego dżentelmena".

Danuta Stasik O grzeczności po indyjsku

Patron medialny: tygodnik "Przekrój"